Op 12 mei 2009 vertelde ik mijn collega's op het werk dat ik even een dagje ging laxeren voor mijn colonoscopie. Dat was zeker niet de eerste keer, dus ik ging met vertrouwen aan de (stoel)gang. 13 mei dus lekker aan de Phosphoral en dat viel me deze keer zwaar tegen. Uiteindelijk op donderdag 14 mei naar het ziekenhuis voor de colonoscopie. Op de functieafdeling hadden ze te kampen met zieke medewerkers, dus werd er een bed voor me geregeld op de afdeling meervoudige dagbehandeling. Na alle gebruikelijke vragen en handelingen (infuusnaald aanbrengen, bloeddruk meten en vragenlijst invullen) mocht ik nog even wachten voor de afdeling transploft me kwam ophalen. Op de functieafdeling hebben Jolande en ik nog even moeten wachten voor ik daadwerkelijk de onderzoekskamer in ging. Daar heb ik nog met de verpleegkundige gesproken en vervolgens kreeg ik mijn gebruikelijke "roesje". In mijn geval is dat een flinke trouwens.
Een tijd later werd ik weer wakker op de afdeling meervoudige dagbehandeling en nadat ik weer redelijk bij mijn positieven was, kreeg ik een lekkere boterham met kaas en wat te drinken. Inmiddels had ik van Jolande begrepen dat ik tot twee keer toe extra sedatie had gehad en dat het onderzoek langer had geduurd dan normaal. Mij werd verteld dat de dokter nog zou komen om de uitslag van het onderzoek te vertellen.
Toen de dokter kwam moesten we mee naar een apart kamertje en dat was (achteraf) natuurlijk een veeg teken. Dr Friederich liet ons zien dat er een verdachte plek was gezien, eigenlijk pas bij het terughalen van de scoop. Hij had biopten genomen en wij zouden later die dag of de volgende dag horen wat het vervolg zou zijn, want de biopten zouden worden onderzocht. Na deze mededeling zijn we naar huis gegaan en dan spoken er allerlei gedachten door je hoofd waar je eigenlijk niks mee kunt. Bij mij werkte de sedatie nog even door en dat betekend dat ik lekker naar bed ben gegaan thuis.
's Middags werd Jolande al gebeld met de mededeling dat de volgende afspraken al gemaakt waren, 19 mei uitslag van de biopten bij dokter Schwartz, 20 mei diverse onderzoeken (CT scan, ECG, bloedonderzoek en thoraxfoto). Vervolgens op 26 mei terug naar dokter Schwartz voor de uitslag van de onderzoeken en 29 mei een gesprek met een oncologisch chirurg, dokter Van Ooijen. Jolande kreeg te horen dat dit het traject versneld beter was en toen zij mij dat vertelde geloofde ik dat meteen.
In wezen konden we vanaf dat moment alleen maar wachten op de uitslag van wat die biopten nu zouden zijn.
Ik heb dus 's middags gewoon mijn moeder gebeld om haar te feliciteren met haar verjaardag en haar ook meteen uit de doeken gedaan hoe het me vergaan was. Ook zij kon niet meer dan afwachten.
We hebben vanaf dat moment dus 'gewoon' een afwachtende houding aangenomen in de hoop dat het allemaal wel los zou lopen. Altijd hadden we gedacht dat ik tot de 20% zou gaan behoren bij wie het niet tot kanker zou ontwikkelen. Nu moesten we er terdege rekening mee gaan houden dat ik tot de overige 80% zou gaan behoren. Deze gedachte zou ons de komende dagen bezig houden.
