Het is al weer veel te lang geleden dat ik mijn blog heb bijgewerkt. Om de een of andere reden kwam het er gewoon niet van. Ik heb dus iets in te halen. Eigenlijk is er ook niet zo heel veel gebeurt de afgelopen tijd. Ik heb een aantal keer op woensdagmorgen mijn collega's in Garderen bezocht en daarbij heb ik hen kunnen laten zien dat het goed met me gaat. Ik heb lekker kunnen bijkletsen met de mensen die er waren, want wegens oefeningen en beginnende vakantieperiode waren er minder mensen aanwezig dan normaal.
Op 9 juli was er zelfs een speciale gelegenheid op de kazerne waar ik ook voor was uitgenodigd. Een collega kreeg de zilveren medaille uitgereikt voor 24 jaar eerlijke en trouwe dienst. Daar stond ik dan, eindelijk weer een keer in uniform (DT met medailles nog wel) om getuige te zijn van deze gebeurtenis. Het was goed voor mij om er te zijn en ik heb dan ook veel mensen gesproken. Daaronder ook velen die nog niets wisten van mijn situatie en over het algemeen was de reactie een verbaasde. Ik zie er namelijk niet ziek uit en dat is maar goed ook!
Aan het eind van de middag samen met Jolande weer richting Nijkerk en daar kon ik toch wel merken dat ik vermoeid was.
Verder probeer ik zo veel mogelijk de draad op te pakken. Ik fiets en wandel met Jolande en verder veel lezen en TV-kijken. Af en toe eenklein dutje lijkt er ook bij te horen. Ik wil wel meer, maar dan moet ik dat later weer bezuren met vermoeidheid.
Op 14 juli mocht ik weer verschijnen bij de chirurg ter controle. Naar aanleiding van wat wij hem vertelden had hij de indruk dat zijn werk er wel op zat en hij hoefde me dus niet meer terug te zien. Ik hem dus ook niet! Hij heeft nog even naar de buik gekeken en vond dat hij maar een klein sneetje had gemaakt. Ik kijk toch iets anders naar die jaap van 16,5 cm. Hij heeft nog wel even gezorgd voor een afspraak bij de MDL-arts en daar mag ik 1september naar toe voor verdere info.
We krijgen nog steeds met regelmaat kaartjes en brieven van mensen die met ons meeleven. Dat blijft heel erg fijn! Ook ontvangen we regelmatig bezoek thuis van mensen die willen zien hoe het met me gaat. Samantha en Ronald zijn er geweest en ook Ans en Pieter hebben ons bezocht.
Op 16 juli had ik een afspraak bij de arts op de kazerne om even te vertellen hoe het bezoek aan de chirurg was gegaan en wat dat had opgeleverd. In dit gesprek hebben we afgesproken dat ik na de vakantie naar de fysio ga om te kijken wat die kan betekenen in mijn herstel. De afspraak wordt gemaakt voor 24 augustus dus dat weet ik dan vast.
Ook hele normale dingen gaan gewoon door, dus moet de auto naar de garage voor de APK en een beurt. Jolande is naar school dus ik breng de auto weg en wandel terug. Dat moet ik doen in de stromende regen, maar met een paraplu in de hand is het goed te doen. Wel even uitrusten na thuiskomst. 's Middags de omgekeerde weg, nu gelukkig droog. (Vandaag even genoeg beweging gehad dus niet fietsen)
Ik heb op het werk afgesproken dat ik vanaf 20 juli probeer elke maandag- en woensdagochtend te komen werken. We zien dan wel hoe het gaat. Het is rustig op het werk en dat is voor mij wel prettig. Ik kan het namelijk wel merken als ik thuis kom. Men acht het ook verstandig (eigenlijk is het verplicht) dat ik naar de bedrijfsarts ga. Gelijk maar even een afspraak gemaakt en ik kan al op 23 juli terecht in Schaarsbergen. Daar heb ik kort het verhaal uit de doeken gedaan en de arts is het eens met de twee halve dagen in de week. Verder mag ik gewoon op vakantie en moet ik 3 september terugkomen. We kijken dan hoe het gaat en of de twee halve dagen gehandhaaft blijven of dat we kunnen uitbreiden. Het heeft geen zin om te hard van stapel te lopen volgens de arts. Dat lijkt wel mijn mantra te worden; Doe het maar rustig aan!
Dat ga ik dan ook vanaf morgen doen! Samen met Jolande ga ik op vakantie. We gaan lekker uitrusten en zien wel wat we aan inspannende dingen kunnen doen. Na de vakantie begint het echte opbouwen wat mij betreft.
