Het is een tijdje stil geweest op de blog. Ik vond zelf namelijk dat het allemaal vrij aardig ging en ik had ook niet zo veel te vertellen eigenlijk. Ik werkte weer voor 50% en ik probeerde ook de conditie weer op peil te brengen.
Ik ben daar inmiddels wel op teruggekomen. Het ging namelijk minder goed met me dan ik zou willen en ook zeker minder goed dan ik wilde toegeven. Ik vond dat ik eigenlijk meer zou moeten kunnen en wilde helemaal niet toegeven dat dat niet waar was. Mijn hoofd wilde veel meer dan mijn lichaam aan kon (kan). Ik wilde dan ook op de dagen dat ik aan het werk was sporten en deed dat dus ook. Ik was daarna ook sneller moe, maar wilde dan niet toegeven dat ik meer deed dan ik eigenlijk zou moeten doen. Omdat ik daarnaast mijn rol naast Jolande en de kinderen ook nog eens volledig wilde vervullen, werd ik soms zeer sikkeneurig. Uiteindelijk wordt niemand daar beter van en ik moe(s)t dan ook gewoon toegeven dat ik tegen mijn eigen grenzen aan liep. Inmiddels heb ik dat wel als een gegeven geaccepteerd en dat heeft geresulteerd in andere afspraken met de bedrijfarts voor op het werk. Ik ga nu mijn 50% over meer dagen uitspreiden en het sporten gaat ook op een lager pitje. Dat komt later wel. Voorlopig hoop ik daarmee te bereiken dat ik me beter ga voelen over mezelf. Ik moet accepteren dat ik meer tijd nodig heb dan ik in eerste instantie dacht. Veel verstandige mensen hebben dat al tegen mij gezegd, maar ik schijn nog wel eens een beetje eigenwijs te zijn.
Ik ga het dus een beetje anders aanpakken en neem meer tijd voor het herstel. Hierdoor moet het goed komen. Ik mag mezelf al heel gelukkig prijzen dat men op tijd de diagnose heeft gesteld. Anders had het heel anders af kunnen lopen.
Toch heb ik dat ook voor een belangrijk deel aan mijn eigen keuze van jaren geleden te danken. Toen heb ik namelijk besloten mijn DNA te laten testen.Toen vervolgens bleek dat ik vanwege HNPCC-Lynch een groot risico liep, was voor mij het logische vervolg om me te laten screenen. Die screening bleek zeker niet altijd even makkelijk te zijn, (Iedereen die wel eens Klean-Prep heeft moeten drinken weet wel wat ik bedoel) maar uiteindelijk heb ik aan zo'n screening te danken dat bij mij de tumor in een vroeg stadium is ontdekt.
In mijn nabije omgeving heb ik onlangs nog meegemaakt dat het ook heel anders kan gaan! Screening is van levensbelang!
