8 Juni: Vandaag gaat het gebeuren.
We staan vroeg op want we willen niet te laat in het ziekenhuis zijn. Nog even douchen en dan samen met Jolande en mijn moeder op weg naar Amersfoort. We besluiten geen risico te nemen en gaan niet over de snelweg. Gelukkig maar want richting Utrecht is de weg al afgesloten vanaf Leusden en er staat al 13 kilometer file. Wij rijden dus lekker langs de snelweg af in de richting van het ziekenhuis. Om 08.30 uur zijn we op de afdeling, precies volgens afspraak. Ik krijg te horen dat ik naar kamer 157 ga, om precies te zijn bed 4. Ik mag mijn spulletjes eerst even neerzetten en dan moet ik gaan bloedprikken. Dat is lekker snel klaar en dan volgt het intake gesprek met de verpleging. Ik krijg een rondleiding over de afdeling en dan mag ik mijn koffer uitpakken, krijg een leuk armbandje om en dan begint het afwachten. Om 09.00 uur krijg ik de onvermijdelijke klysma, want de darmen moeten natuurlijk wel een beetje schoon zijn. Ook moet een gedeelte van de buik glad geschoren worden. Dat is beter voor de operatie en later willen de pleisters er ook wat makkelijker vanaf zonder al dat haar. Dan wordt het tijd om de kleding aan te passen. Ik krijg een modieus operatieshirt aan en vervolgens worden er enkele pogingen gedaan om de infuusnaald aan te leggen. Tot twee keer toe mislukt dat en de verpleegkundige is daar niet blij mee. Normaal gaat het altijd goed. Nu mogen ze het op de OK doen. Ik krijg ook nog wat pillen te slikken. Twee keer gewone paracetamol en 3.75 miligram dormicum. Van die doricum moet ik een beetje doezelig worden, maar waarschijnlijk
is de dosis niet hoog genoeg voor mij, want het doet me niks. Om 10.30 uur komen ook Mark en Chantal aan op de afdeling en om 10.45 uur wordt ik richting OK gebracht. Jolande mag ook mee sturen met het bed en op een zeker moment moeten we afscheid nemen. Jolande mag niet verder. Er wordt me gevraagd of ik mijn eigen tanden nog heb en dan gaan we de deur door. Ik krijg een extra warme deken over me heen en men gaat aan de slag. Het is best gezellig, we babbelen wat en er is iemand die het voor elkaar krijgt om een infuusnaald aan te brengen. Helaas nu wel in mijn rechterhand, want links was niet echt mogelijk meer na de mislukte pogingen. Dat zal later wat moeilijker worden, want ik ben tenslotte rechts, maar dat zien we dan wel weer. Vervolgens komt er iemand om de ruggeprik te geven. Hier was ik op voorhand best gespannen voor. Ik zag er tegen op, want ik dacht dat het heel pijnlijk zou zijn. Nadat me was uitgelegd wat er ging gebeuren, was het snel gebeurt. “Zo, hij zit erin en we gaan hem even afplakken” hoorde ik, en ik had er niks van gemerkt. Vervolgens kan ik me nog herinneren dat ik een blauwe kap over mijn neus en mond kreeg en daarna ging het licht uit! Het zal inmiddels een uur of elf geweest zijn en later hoorde ik dat dokter Van Ooijen toen nog op de verpleegafdeling rondliep. Voor mij niet belangrijk, want ik merk de komende uren toch niets meer…………..
Om 13.50 uur kreeg Jolande een telefoontje van dokter Van Ooijen. De operatie was goed verlopen volgens hem, er was op het eerste gezicht geen narigheid te zien in de buik. Het verwijderde weefsel wordt op kweek gezet. De operatie begon wat later dan gepland en daarom was dit telefoontje ook later dan oorspronkelijk de bedoeling was.
Om 15.45 uur ben ik weer aangekomen op de afdeling. Ik heb dan al aardig wat praatjes blijkbaar. Dan al heb ik last van de maagsonde. Men gaat aan de gang om allerlei apparaten aan te sluiten en ik heb tijd om eens te bekijken wat er nu allemaal aan slangen en draden aan mij verbonden is. Om te beginnen dus die maagsonde. Normaal gesproken gaat voeding vanuit de maag naar ben
eden de darmen in. Doordat men flink aan het rommelen is geweest in de buik, wil die maag wel eens stil gaan liggen en dan gaat de voeding omhoog en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Vandaar die sonde die het spul dan afvoert naar boven in een zak aan de zijkant van het bed. Het is een dikke slang en ik voel hem elke keer als ik slik. Verder zit er dus een slangetje in mijn rug waardoor de morfine naar binnen gaat. Vervolgens hebben we nog een zogeheten wond-drain waardoor wondvocht afgevoerd wordt naar een zak aan de zijkant van mijn bed. Dan is daar nog een catheter die er voor zorgt dat ik me over de afvoer van urine zelf geen zorgen hoef te maken. Ook dit verdwijnt weer naar een zak aan de zijkant van het bed. Ik heb ook nog een slangetje voor zuurstof in mijn linkerneusgat, maar daar heb ik niet zo'n last van. Als laatste loopt er nog een infuus waarlangs voedingsstoffen, medicijnen en anti-biotica worden aangevoerd. Al met al een behoorlijk indrukwekkende hoeveelheid! Jolande en Chantal zijn er continue en ook mijn moeder wijkt niet van mijn zijde. Mark moest helaas naar zijn werk, maar ik weet dat hij aan me denkt. Voor hen is het fijn om mij weer op zaal te zien. Ze hebben niks aan me, want ik ben nog redelijk onder zeil. 's Avonds zie ik volgens Jolande pips, heb ik het koud, zweet ik en ben ik niet echt aanspreekbaar.
We staan vroeg op want we willen niet te laat in het ziekenhuis zijn. Nog even douchen en dan samen met Jolande en mijn moeder op weg naar Amersfoort. We besluiten geen risico te nemen en gaan niet over de snelweg. Gelukkig maar want richting Utrecht is de weg al afgesloten vanaf Leusden en er staat al 13 kilometer file. Wij rijden dus lekker langs de snelweg af in de richting van het ziekenhuis. Om 08.30 uur zijn we op de afdeling, precies volgens afspraak. Ik krijg te horen dat ik naar kamer 157 ga, om precies te zijn bed 4. Ik mag mijn spulletjes eerst even neerzetten en dan moet ik gaan bloedprikken. Dat is lekker snel klaar en dan volgt het intake gesprek met de verpleging. Ik krijg een rondleiding over de afdeling en dan mag ik mijn koffer uitpakken, krijg een leuk armbandje om en dan begint het afwachten. Om 09.00 uur krijg ik de onvermijdelijke klysma, want de darmen moeten natuurlijk wel een beetje schoon zijn. Ook moet een gedeelte van de buik glad geschoren worden. Dat is beter voor de operatie en later willen de pleisters er ook wat makkelijker vanaf zonder al dat haar. Dan wordt het tijd om de kleding aan te passen. Ik krijg een modieus operatieshirt aan en vervolgens worden er enkele pogingen gedaan om de infuusnaald aan te leggen. Tot twee keer toe mislukt dat en de verpleegkundige is daar niet blij mee. Normaal gaat het altijd goed. Nu mogen ze het op de OK doen. Ik krijg ook nog wat pillen te slikken. Twee keer gewone paracetamol en 3.75 miligram dormicum. Van die doricum moet ik een beetje doezelig worden, maar waarschijnlijk
is de dosis niet hoog genoeg voor mij, want het doet me niks. Om 10.30 uur komen ook Mark en Chantal aan op de afdeling en om 10.45 uur wordt ik richting OK gebracht. Jolande mag ook mee sturen met het bed en op een zeker moment moeten we afscheid nemen. Jolande mag niet verder. Er wordt me gevraagd of ik mijn eigen tanden nog heb en dan gaan we de deur door. Ik krijg een extra warme deken over me heen en men gaat aan de slag. Het is best gezellig, we babbelen wat en er is iemand die het voor elkaar krijgt om een infuusnaald aan te brengen. Helaas nu wel in mijn rechterhand, want links was niet echt mogelijk meer na de mislukte pogingen. Dat zal later wat moeilijker worden, want ik ben tenslotte rechts, maar dat zien we dan wel weer. Vervolgens komt er iemand om de ruggeprik te geven. Hier was ik op voorhand best gespannen voor. Ik zag er tegen op, want ik dacht dat het heel pijnlijk zou zijn. Nadat me was uitgelegd wat er ging gebeuren, was het snel gebeurt. “Zo, hij zit erin en we gaan hem even afplakken” hoorde ik, en ik had er niks van gemerkt. Vervolgens kan ik me nog herinneren dat ik een blauwe kap over mijn neus en mond kreeg en daarna ging het licht uit! Het zal inmiddels een uur of elf geweest zijn en later hoorde ik dat dokter Van Ooijen toen nog op de verpleegafdeling rondliep. Voor mij niet belangrijk, want ik merk de komende uren toch niets meer…………..Om 13.50 uur kreeg Jolande een telefoontje van dokter Van Ooijen. De operatie was goed verlopen volgens hem, er was op het eerste gezicht geen narigheid te zien in de buik. Het verwijderde weefsel wordt op kweek gezet. De operatie begon wat later dan gepland en daarom was dit telefoontje ook later dan oorspronkelijk de bedoeling was.
Om 15.45 uur ben ik weer aangekomen op de afdeling. Ik heb dan al aardig wat praatjes blijkbaar. Dan al heb ik last van de maagsonde. Men gaat aan de gang om allerlei apparaten aan te sluiten en ik heb tijd om eens te bekijken wat er nu allemaal aan slangen en draden aan mij verbonden is. Om te beginnen dus die maagsonde. Normaal gesproken gaat voeding vanuit de maag naar ben
eden de darmen in. Doordat men flink aan het rommelen is geweest in de buik, wil die maag wel eens stil gaan liggen en dan gaat de voeding omhoog en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Vandaar die sonde die het spul dan afvoert naar boven in een zak aan de zijkant van het bed. Het is een dikke slang en ik voel hem elke keer als ik slik. Verder zit er dus een slangetje in mijn rug waardoor de morfine naar binnen gaat. Vervolgens hebben we nog een zogeheten wond-drain waardoor wondvocht afgevoerd wordt naar een zak aan de zijkant van mijn bed. Dan is daar nog een catheter die er voor zorgt dat ik me over de afvoer van urine zelf geen zorgen hoef te maken. Ook dit verdwijnt weer naar een zak aan de zijkant van het bed. Ik heb ook nog een slangetje voor zuurstof in mijn linkerneusgat, maar daar heb ik niet zo'n last van. Als laatste loopt er nog een infuus waarlangs voedingsstoffen, medicijnen en anti-biotica worden aangevoerd. Al met al een behoorlijk indrukwekkende hoeveelheid! Jolande en Chantal zijn er continue en ook mijn moeder wijkt niet van mijn zijde. Mark moest helaas naar zijn werk, maar ik weet dat hij aan me denkt. Voor hen is het fijn om mij weer op zaal te zien. Ze hebben niks aan me, want ik ben nog redelijk onder zeil. 's Avonds zie ik volgens Jolande pips, heb ik het koud, zweet ik en ben ik niet echt aanspreekbaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten