The day after

9 juni: The day after
Ik weet niet heel veel meer van deze dag. Het verplegend personeel is heel lief voor me. Ik zit nog met de nawerking van de narcose en ook de morfine doet goed zijn werk. Volgens mij heb ik wel goed geslapen maar je wordt al op tijd wakker gemaakt voor het opmeten van bloeddruk, hartslag en temperatuur. Alle waarden zijn netjes dus ik mag niet klagen.
Ik kan nog niet veel meer dan in bed liggen en bekijken hoe ik het minst oncomfortabel lig. Het is nu eigenlijk wachten op de dingen die weer komen gaan; de ontlasting zal weer op gang moeten komen en de maag zal zijn werk weer moeten oppakken. Vooralsnog lijkt dat nog niet te gaan gebeuren.
's Middags komen mijn moeder en Mark en Chantal als eerste op bezoek. Jolande komt iets later omdat ze eerst nog naar haar werk moet. Mark moet helaas weer naar zijn werk, dus die gaat op tijd weer weg. Ik ben volgens Jolande iets beter aanspreekbaar dan gisteren. Veel praatjes heb ik echter nog niet. Ik vertel aan iedereen dat ik last van de maagsonde heb vooral bij het slikken. Verder gaat het prima. Ik heb geen pijn en dat is belangrijk.
's Avonds komt de overste op bezoek. Hij verteld over het werk en ik luister. Dat is beter voor mij want praten is vermoeiend en pijnlijk. Ik vind het heel prettig om te horen over hoe het er op het werk aan toe gaat en hoe men met mij, Jolande en de kids meeleeft. Bezoek is wel vermoeiend en ik sluit dan ook af en toe de oogjes. Gelukkig vind niemand dat erg.
Als het bezoek weg is gaat de verpleging weer aan het werk met metingen. Ook nu zijn de waarden weer goed. Ik ga ook nog even op de rand van het bed zitten met behulp van de verpleging. Het is een hele prestatie en ik raak er behoorlijk uitgeput van. Toch is dit weer een stapje in de goede richting. Ik kan met een gerust gevoel gaan slapen!