Op 19 mei ging ik samen met Jolande naar dokter Schwartz om te horen wat de uitslag was van de biopten die bij de colonoscopie waren weggehaald. Overigens is dokter Otten al jaren mijn arts, maar die was wegens drukte niet beschikbaar. Snelheid was geboden dus vandaar de "switch naar dokter Schwartz".
We waren veel te vroeg, want we houden altijd rekening met files en een lekke band, dus hebben we eerst nog even in het zonnetje gezeten voor het Meander Medisch Centrum locatie Lichtenberg in Amersfoort.
De dokter wond er geen doekjes om! Het ging om darmkanker en die mededeling mochten we even laten bezinken. Natuurlijk hadden we met deze mededeling rekening gehouden en deed ik de screening al die jaren ook niet voor niks, maar toch.............................., het kwam bij ons best hard aan. Belangrijk was nu om uit te zoeken of er uitzaaiingen waren en wat de verdere stand van zaken was. Daarvoor waren al afspraken gemaakt voor 20 mei en dan zouden we dus meer weten.
Met deze wetenschap zijn we eerst naar onze dochter Chantal gegaan. Zij was aan het "buffelen" voor haar VWO examen bij een vriendin in Amersfoort en we hebben haar verteld dat we geen goed bericht hadden gekregen en dat het daadwerkelijk om darmkanker ging. Nuchter als zij is nam ze het goed op en ze is dan ook lekker doorgegaan met "buffelen".
Vervolgens naar huis om ook onze zoon Mark in te lichten. Ook hij nam het redelijk goed op en drukte mij op het hard om "niet je vader achterna te gaan"! Mijn vader overleed toen hij 46 jaar was aan de gevolgen van darmkanker. Het hele gezin was nu op de hoogte en dat was op dat moment het belangrijkste. Ik had nog wel een moeilijke stap te zetten, want mijn moeder wilde natuurlijk ook weten hoe de vork in de steel zat. Ik heb haar dus gebeld (zij woont in Roosendaal, daar ga je niet even snel langs) en vertelde wat we van de dokter te horen hadden gekregen. Mijn moeder bleef positief ondanks het slechte bericht en ging, net als wij allemaal, uit van het feit dat we er waarschijnlijk heel vroeg bij zijn en er medisch gezien veel meer kan dan vroeger. Zij heeft het allemaal al eens meegemaakt met een slechte afloop en dat speelde haar natuurlijk wel parten.
Een (voor mij) extra vervelende bijkomstigheid na al deze berichten was dat ik mijn geplande uitzending naar Uruzgan nu wel moet vergeten. Ik vond dat nog wel het meest vervelend omdat ik me daar erg op had verheugd. Maar ja, dokter Schwartz was erg resoluut met zijn antwoord toen ik hem vroeg of de operatie uitgestald kon worden tot eind december. DAT KON NIET!
Een slapeloze nacht volgde en wel vooral omdat ik lag te piekeren over de manier waarop ik het op mijn werk zou gaan vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten