Na een nacht slecht geslapen te hebben ga ik 20 mei 's morgens weer naar mijn werk in Garderen. Ik heb liggen piekeren over de manier waarop ik het nieuws zou vertellen. Ik wil niet geheimzinnig doen en heb besloten dat ik het aan iedereen tegelijk wil vertellen. Zoals elke woensdag hebben we appèl en aansluitend drinken we dan gezamenlijk koffie in de multifunctionele ruimte (MFR). Dat wordt mijn moment. Bij de mededelingen op het appèl wordt aangegeven dat iedereen wordt verwacht in de MFR, omdat sergeant majoor De Jong een mededeling heeft. Aangezien dit juist de week is van de breuk tussen Jan Smit en zijn Yolanthe, verwachten sommigen al dat ik ga vertellen dat ik de nieuwe vlam van Yolanthe ben.
Nadat alle aanwezigen zich verzameld hebben en aan de koffie zitten, vertel ik wat ik op mijn hart heb. Men had mij onlangs nog gevraagd hoe het met de voorbereiding met mijn uitzending was, en ik heb dan ook nu verteld dat de voorbereiding op mijn uitzending per direct was afgelopen en dat ik daar een goede reden voor had. Ik vertelde dat uit onderzoek was gebleken dat ik darmkanker heb en dat een operatie op het programma stond, die niet uit te stellen was. Ik heb wat verteld over HNPCC-Lynch en vervolgens vond ik het belangrijk om aan te geven dat ik er met eenieder over wilde praten die daar behoefte aan had. Als men iets wilde vragen stond (en sta) ik daarvoor open.
Van die mogelijkheid heeft menigeen gelijk gebruik gemaakt, want er werden al diverse vragen op mij afgevuurd. Geeft niks, dat was juist de bedoeling.
Vervolgens ben ik naar mijn kantoor teruggegaan en daar kwamen gelijk anderen met nog meer vragen over hoe het met me ging, wat mijn thuisfront er van vond en of men iets voor me kon doen. Hartverwarmend hoe men met ons meeleefde. Van werken kwam overigens die ochtend niet heel erg veel meer terecht.
's Middags gingen Jolande en ik weer op pad naar Meander Medisch Centrum. Er stonden een aantal onderzoeken gepland. We mochten ons melden op de afdeling meervoudige dagbehandeling, alwaar wij een bekend gezicht tegenkwamen van de dag waarop de colonoscopie was gedaan.
De spoorzoekmiddag door het ziekenhuis kon beginnen. Eerst maar eens een ECG laten maken en niet vergeten twee afdrukken mee terug te nemen. Dat was opdracht 1. Na deze met goed gevolg te hebben volbracht was opdracht 2 het bloedonderzoek aan de beurt. Ook dit was snel volbracht, de zuster vond snel een goed te gebruiken ader en het bloed stroomde ook nog eens lekker voorspoedig.
Terug naar de meervoudige dagbehandeling alwaar men, als begin van opdracht 3, een drankje voor me ter beschikking stelde. Dit was de contrastvloeistof voor de CT scan. In totaal 750cl en het spul werd steeds minder smakelijk. Iedereen die wel eens een colonoscopie heeft laten doen en met KleanPrep of Phosphoral te maken heeft gehad, heeft, denk ik, wel een mening over de smaak daarvan. Ik vind het verschrikkelijk vies en dit spul was ook NIET lekker! Ondertussen mocht Jolande natuurlijk gewoon koffie en kreeg zij zelfs een boterham. Ik was jaloers, maar ja, zo is dat in de wereld van het ziekenhuis.
Toen ik het drankje helemaal op had en het tijd was mochten we weer op zoek naar de afdeling waar de CT scan gedaan zou worden. Weer even zoeken, maar toch nog redelijk vlot gevonden. Ik werd naar binnen geroepen en kreeg weer een naald in mijn lijf met Jodium als contrastvloeistof. Verder nog een beetje van dat vieze drankje en de scan kon beginnen. Je ligt niet erg comfortabel en moet de instructies van een mechanische stem opvolgen. Diep inademen, adem vasthouden ................................................................................en weer uitademen. Op zich viel dit nog wel mee. Ik was gewaarschuwd voor eventuele bijwerkingen maar daar heb ik eigenlijk geen last van gehad. Toen zat het spoorzoeken er op en mocht ik weer naar huis. Op de meervoudige dagbehandeling hadden ze gezegd dat ik daar eerst nog wel een boterham mocht komen eten, dus daar wilden we toch eerst even naar toe. De verpleegkundige van de CT scan vroeg me vlak voor Jolande en ik op pad gingen naar de boterhammetjes, of er al een thoraxfoto was gemaakt. Wij konden dat met een gerust hart ontkennen, want dat was een opdracht die we nog niet hadden volbracht. Toen werd dat dus opdracht 4, gelukkig op dezelfde afdeling en zonder naalden of iets dergelijks. Twee thoraxfoto's later stonden we dus weer op de gang. Missie geslaagd, alle opdrachten vervuld. Op naar de boterhammen!
Na het verorberen van de lekkerste boterhammen aller tijden (voor mijn gevoel op dat moment tenminste) ben ik samen met Jolande naar huis gegaan. Op 26 mei mogen we weer naar dokter Schwartz om te horen wat de uitslagen zijn van al deze onderzoeken. We wachten af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten