Eerste week thuis

17 juni
ik heb vannacht weer in mijn eigen bed geslapen. Dat was best vreemd maar wel heel prettig. Ik heb nog wat moeite met omdraaien van mijn linkerzij naar mijn rechterzij en omgekeerd. Voor mijn gevoel ligt mijn linkerzij, net als voor de operatie, het lekkerste. Ik heb, net als in het ziekenhuis, een klein kussentje om mijn buik een beetje steun te geven. Ik slaap nog wat onzeker en ik moet er 's nachts twee keer uit om naar de WC te gaan. Dat hoefde vroeger nooit! Ik ben wel blij dat mijn lichaam merkt dat ik naar de WC moet, ook al slaap ik.
Na voorzichtig uit bed gestapt te zijn, gaan we weer iets nieuws proberen; ik ga lekker onder de douche. Dat voelt heerlijk, ik laat eerst het warme water over mijn rug stromen en sta daarvan te genieten. Dan uiteraard de haren wassen en ook de rest. Ik kan nog niet goed bukken om mijn voeten te wassen dus dat doe ik door mijn voeten op te tillen, steun te zoeken bij de muur en dan met 1 hand mijn voeten wassen. Beetje onhandig maar beter dan niks. Als ik klaar ben droog ik me zelf af behalve weer die voeten. Jolande heeft een krukje uit de tuin gehaald en daar ga ik op zitten. Ik steek mijn voeten de lucht in zodat Jolande ze kan afdrogen en........................ het krukje klapt met een harde knal in elkaar. De twee achterste pootje breken finaal af. En daar lig ik; dan met plastic splintertjes van de pootjes in mijn billen (tenminste zo voelt het) en mijn hoofd en schouder tegen de muur. We moeten allebei, van de schrik, lachen en Jolande helpt me overeind. Daarna gaat het drogen van de voeten verder op ons bed. Ik op de rand van het bed gezeten en Jolande aan mijn voeten om ze af te drogen. Ik kan absoluut niet tegen kietelen en het afdrogen van mijn voeten doet dat wel, dus ik giechel heel wat af. Maar het gaat verder goed en ik ben dus nu helemaal schoon en fris en ook nog eens droog (niet alleen achter de oren). Ik hou gelukkig geen nadelige gevolgen over aan het in elkaar storten van het krukje.
Dan naar beneden om wat te eten en verder doe ik de hele dag niet veel. Ik rust uit in de luie campingstoel en doe af en toe lekker de ogen dicht. We houden bij hoeveel ik op een dag drink want dat is belangrijk geworden. De dikke darm haalt immers geen vocht meer uit de ontlasting dus moet ik zelf voor extra vocht zorgen. Volgens de diëtiste die ik in het ziekenhuis sprak ruim twee liter per dag. Verder vullen we het zout aan. We combineren die twee, vocht en zout, met drinkbouillon als extra bij de broodmaaltijd om 12.00 uur.

18 juni
Ik heb best lekker geslapen maar mijn nachtrust werd onderbroken door twee keer toiletbezoek. Dat zal mijn lot nu wel zijn. Misschien kan ik het nog beïnvloeden door het tijdstip van eten en wat ik eet. Voorlopig wil ik me daar nog niet mee bezig houden dus eet ik wat ik wil op tijdstippen dat ik het wil. Later kijken we wel of het niet anders moet!
De postbode brengt vandaag nog wat kaarten en dat vind ik fijn. Het ontroert me dat er zo veel mensen zijn die met mij, Jolande , Mark en Chantal mee leven.
Verder ga ik vandaag ook een paar keer in de buurt wandelen met Jolande. De rondjes worden steeds groter, maar stellen nog steeds niks voor. Ik voel me wel alsof ik aan de zuurstof moet na zo'n rondje. Dat doe ik uiteraard niet, maar uitrusten moet ik wel.
Het belangrijkste nieuws van vandaag is echter dat Chantal geslaagd is voor haar VWO. De vlag gaat dan ook meteen uit en we vieren het op kleine schaal met een gebakje. (Ook ik!) Knap dat het haar gelukt is en met mooie cijfers ook nog.

19 Juni

Een zelfde nacht als de vorige. Verder niet veel bijzonders, behalve de onverwachte komst van mijn collega André. Hij had mij in het ziekenhuis op mijn slechtste dag gezien en wilde nu met eigen ogen zien of het nu beter ging met me. Hij was dan ook blij verrast om te zien dat ik zelf de deur open deed en dat ik weer redelijk rechtop stond. We hebben gesproken over het werk en dat is toevallig een van mijn favoriete onderwerpen, dus daar was ik wel blij mee. Het was fijn om André te kunnen laten zien dat het echt goed met me gaat.

20 juni
Vandaag trek ik voor het eerst weer "normale" kleren aan. Tot nu toe was het niet interessant om iets aan te trekken wat heel netjes of representatief was, maar vandaag vieren we de verjaardag van Chantal en het behalen van haar diploma en een klein beetje mijn thuiskomst. We krijgen wat visite en dan moet zelfs ik er een beetje netjes bij lopen/zitten. De keuze valt op een broek met wat rek erin. Ik moet namelijk nog niet te veel druk op mijn buik hebben. Voor ik de broek met rek erin goed en wel kan aantrekken moeten Jolande en Chantal hem, door er tegelijk aan te trekken, nog wel iets oprekken. De dames vinden dat nogal lachwekkend en dat zorgt ervoor dat het niet heel erg snel gaat. Het doel wordt uiteindelijk wel gehaald want de broek past, zit niet te strak en ik zie er redelijk netjes uit. We eten vandaag heerlijke (door Jolande) zelfgemaakte schuimtaart met aardbeien en Chantal krijgt enkele fijne cadeaus. Verder een rustige dag met wat minder lichaamsbeweging dan de voorgaande dagen.

21 juni

Rustige zondag in huize De Jong. Niet veel te melden.

22 juni

Vanmiddag bezoek gehad van de dominee uit Garderen. Hij herkend het gevoel dat ik ook heb namelijk dat je bang bent het contact met je collega's te verliezen omdat je er een tijd niet bent. Hij is vanwege een blessure een tijd uit de roulatie geweest. Ik heb nog een aantal cadeautjes van hem gehad die ik zeer op prijs stel.
Verder een rustige dag.

23 juni

Belangrijke dag want vanavond mag Chantal haar VWO-diploma op gaan halen. Wij gaan natuurlijk mee want dat willen we niet missen. Voor mij best spannend omdat het eigenlijk de eerste keer is in een vreemde omgeving na mijn operatie. Op mijn werk voel ik me zo thuis dat het daar niet vreemd aanvoelt. Het gaat allemaal goed en er zijn leuke toespraken. Ook de mentor van Chantal weet enkele rake typeringen over haar te geven die ik hier maar niet zal herhalen. Ik ben bang dat ze me anders niet meer komt redden als ik dat nodig heb.
Moe maar voldaan ga ik aan het eind van de avond naar bed en dan zit de eerste week thuis er op!