Ik ga naar huis!

16 juni:

Waar ik al bang voor was blijkt te kloppen, ik doe praktisch geen oog dicht vannacht. Ik ben veel te blij dat ik naar huis mag. Ik ga af en toe de gang op en alleen mijn buurman krijgt daar soms iets van mee. Hij slaapt zelf ook al een paar dagen slecht maar dat heeft andere redenen. Het is een hele fijne man en ik zal hem missen als ik weg ben.
Omstreeks 02.00 uur besluit ik even wat te gaan lezen in de recreatieruimte. Op een zeker moment hoor ik de verpleegkundigen op de gang lopen en ineens gaat in de recreatieruimte het licht uit. Ik vraag of het weer aan mag en verschrikt hoor ik dat ze niet hadden gezien dat ik er nog zat. Duizendmaal excuus. Als goedmakertje krijg ik twee dropjes aangeboden. Ik ben gek op drop, weet niet of ik het nu al kan verdragen maar ben graag bereid het risico te lopen. Ze smaken heerlijk en ik geniet ervan! Daarna toch maar even terug het bed in en het lukt me om een aantal uren mijn ogen te sluiten. Ik wordt wakker van de, inmiddels zeer bekende, geluiden op de gang. Veel controles worden bij mij niet meer gedaan en dat geeft een het gevoel dat ik er niet meer bij hoor. Dat is natuurlijk ook een beetje zo. Ik ga me na het ontbijt (1 boterham met kaas, 1 met vlees en 1 met jam gevolgd door een vanillevla om de paracetamol weg te werken) in de wasruimte scheren en opfrissen. Douchen mag ook maar dat vind ik nog een beetje eng. Dat doe ik thuis wel.

Op een gegeven moment merk ik dat ze me voor het bloed prikken nog steeds weten te vinden. Het zijn de laatste buisjes bloed want ze komen niet aan huis om het te doen. We krijgen nog een nieuwe collega op de kamer. Ik maak kort even kennis en vertel meteen dat ik snel naar huis zal gaan.
Langzaam maar zeker nadert dan het tijdstip van 10.00 uur. Ik begin wat spulletjes bij elkaar te zoeken zodat Jolande alles wat makkelijker kan inpakken. Dan komt ze met een altijd weer stralend gezicht om de hoek van de kamer en begint het daadwerkelijke inpakken. Ik trek mijn gewone kleren aan waarbij hulp van Jolande nodig is bij de sokken en schoenen, en dan is het moment van afscheid gekomen. Ik bedankt de kamergenoten voor de steun en neem met een stevige handdruk afscheid. Ik bedank de verpleging en dan wandel ik samen met Jolande naar de uitgang. Ik word even geparkeerd in de hal want dan kan Jolande even de auto wat dichterbij halen en alvast wat spullen in de auto zetten. Als ze weer terug is gaan we hand in hand naar buiten. Daar is het lekker fris en begint het net heel lichtjes te regenen. Het ruikt heel lekker en eigenlijk is het jammer dat ik gelijk de auto in moet.
We rijden rustig naar huis en daar aangekomen is er voor mij de heerlijke luie stoel die we anders alleen in de vakantie gebruiken. Ik kom centraal in de kamer te staan en doe met regelmaat mijn ogen dicht. Het voelt goed om weer thuis te zijn. Hier ga ik herstellen en Jolande zorgt geweldig goed voor me. Ik moet veel drinken en we gaan dan ook kijken welke beker hoeveel inhoud heeft zodat we het goed bij kunnen houden.
De kaarten en mails blijven binnen komen en daar ben ik erg blij mee. De mails kan ik nu pas lezen en dat kost energie en lijdt soms tot tranen van ontroering. Het voelt goed om te weten dat zoveel mensen met ons meeleven en ik wil dan ook iedereen daarvoor bedanken.
We nemen ons voor om voorzichtig aan te gaan opbouwen, stapje voor stapje. Ik ga onder begeleiding wandelen en de rondjes zullen steeds groter worden. Het eerste rondje is een stukje rond het blok waar we wonen rondje en staat bij onze kinderen nog in het geheugen als "een klein rondje". Dat mochten zij vroeger toen ze nog klein waren zelfstandig doen, en ik doe het nu onder begeleiding van Jolande. Het gaat nog moeizaam en ik heb wat moeite om me te strekken.

Ik ga op tijd naar bed en neem voor de zekerheid 2 x paracetamol. Maar eens kijken hoe mijn eigen bed slaapt. Als ik van mijn ene zij op mijn andere draai merk ik dat de ingewanden mee zakken naar beneden hetgeen een raar gevoel is. Alles moet nog een beetje op zijn plaats vallen.