Ik heb toch weer slecht geslapen. Ik heb om 01.30 uur nog op de po-stoel gezeten en vervolgens mijn slaappil genomen. Dat hielp niet veel en daarom heb ik om iets extra's gevraagd en ook gekregen. Dat was gelukkig sterker want uiteindelijk heb ik tot ongeveer 05.00 uur geslapen. Is niet echt lang maar we doen het er maar mee. Na het ontbijt bestaande uit wel 3 boterhammen is het al weer tijd voor de visite ronde van de dokter. Zij verteld mij dat het eigenlijk in de planning ligt om mij morgen naar huis te sturen................ Daartoe willen ze de catheter en het infuus in de loop van vandaag verwijderen zodat ik vandaag al wat mobieler wordt. Ik sta er eigenlijk een beetje van te kijken want ik vind het ineens wel erg snel gaan. Aan de andere kant komt het mij wel heel goed uit, want ik ben het wel een beetje zat in het ziekenhuis.
Ik krijg een antibiotica pil en een uur later gaat het catheter eruit. Weer een beperking minder en ik voel me daar goed bij. De infuuslijn volgt niet veel later en dat betekent dat ik nu eigenlijk kan gaan en staan waar ik wil. De infuusnaald blijft voor de zekerheid nog wel even zitten. Het grootste voordeel is dat ik zelfstandig naar de WC kan lopen. Dat ga ik dan ook met regelmaat doen, want ik wil nu niet meer op de po-stoel natuurlijk. Dokter Van Ooijen komt ook nog even langs met de vraag of ik tijd heb voor goed nieuws. Maar natuurlijk beste man; vertel, ik zet er even mijn bril voor op, want dan kan ik het beter begrijpen. Hij verteld dat hij net de uitslag binnen heeft van de patholoog. De tumor was niet aan de buitenwand van de dikke darm gekomen en zelfs niet in het spierweefsel. Dat betekend dat nabehandeling niet nodig is en dat de prognose dus zeer goed is. Dat is geweldig goed nieuws en ik ben dan ook erg blij dat hij even de moeite genomen heeft om het mij meteen te vertellen.
Omstreeks 14.00 uur komen Mark en Chantal. Ik feliciteer Chantal met haar verjaardag (ze wordt 18) en vertel het goede nieuws. Dan blijkt dat ze als traktatie voor ons een tom pouce (van de HEMA) heeft meegenomen. Die zijn voor Chantal het allerlekkerste. Ik durf het nog niet goed aan maar Mark en Chantal genieten ervan. Jolande komt later want zij moest eerst nog naar haar werk. Ook Jolande krijgt het goede nieuws over mijn thuiskomst en de resultaten van de patholoog te horen en ook zij is blij verrast.
Tijdens het bezoekuur ga ik even zelfstandig naar het toilet en uiteraard vindt iemand dat daar een foto van moet worden gemaakt. Ik loop nog
een beetje voorzichtig en heb wat moeite om mijn evenwicht te bewaren. Ik zoek wat steun bij de railing langs de muur en dan gaat het best. Het voelt geweldig om dit zelf te kunnen. Ik ga dan ook zeker vaker de gang op om mezelf wat beweging te gunnen.Mijn tweede en tevens laatste avondeten in het ziekenhuis bestaat uit een varkensfiletlapje, appelmoes en vanille vla en een halve portie aardappelpuree en snijbonen. Hele porties zijn gewoon nog te veel voor me. Ik eet mijn bordje helemaal leeg en met smaak! Dat doet me goed en geeft vertrouwen voor als ik weer naar huis ga morgen.
's Avonds ga ik samen met Jolande even oefenen met traplopen. Dat zal ik tenslotte thuis ook weer moeten. Het gaat allemal nog niet zo snel, maar het gaat wel goed en ik voel dan ook dat de krachten terugkomen. Na het afscheid heb ik geen rust meer, ik kan alleen maar denken aan de dag van morgen. Jolande mag me om 10.00 uur op komen halen. Ik ben vaak van de kamer af, drentel wat over de afdeling en ga regelmatig even naar het toilet. Ik kijk nog wat TV en luister wat muziek. Rustig wordt ik er niet van en als mijn kamergenoten gaan slapen, sluip ik af en toe de gang op. Ik wil ze niet wakker maken en lig anders toch alleen maar te draaien in bed. Ik weet niet of het me zal lukken om de slaap te vatten vannacht, maar ik kies er zeker voor om GEEN slaappil te nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten