Ik heb slecht geslapen. Ik lig lang te draaien en vraag tenslotte om een slaappil. Volgens mij doet dat weinig met me, maar uiteindelijk val ik nog wel enkele uren in slaap. Ik ben op tijd weer wakker en vervolgens beginnen de controles weer. Ik kan steeds beter voelen wanneer ik naar de WC moet en telkens als ik op de po-stoel ga, komt er ook daadwerkelijk ontlasting. Het klink misschien gek, maar voor mij is dat geweldig om te merken. Ik voel me hierdoor minder schuldig naar het verplegend personeel toe. Dat is een onnodige gedachte, maar ik voel het wel zo!
Omdat het zondag is heb ik me voorgenomen om me maar weer eens netjes te scheren. Dat gaat allemaal nog niet zo heel makkelijk. Toch ben ik tevreden met het resultaat. Ik heb me niet ernstig verwond en Jolande zal er blij mee zijn. Het is tenslotte pas de tweede keer dat ik me scheer. Ik beschouw het als een goed teken dat deze routine weer terug aan het komen is. Ik ontbijt met een boterham met jam en die smaakt me heel erg goed. Verder drink ik me inmiddels bijna ongans aan de sinaasappelsap en appelsap. Nog steeds uit een beker met een rietje want dat werkt voor mij het beste.
Na het wassen en scheren trek ik mijn eigen pyjama aan. Ook dat beschouw ik weer als een teken van verbetering. Het is voor de verpleging om het truitje door alle slangen en dergelijke te wurmen, zodat ik het goed aan kan. Ik kijk af en toe wat TV en verder praten we onderling op de kamer veel met elkaar. Iedereen heeft zo zijn zwakke en sterke momenten en dat gaat heel erg op en neer. We proberen elkaar toch positief te houden ook al valt dat af en toe door wisselende oorzaken niet mee.
Mijn moeder komt ook weer een keer langs tijdens het bezoekuur en ik had me voorgenomen dan eens een klein wandelingetje te gaan maken. Nadat de verpleging
gezorgd heeft voor het netjes omhangen van allerlei attributen aan de infuuspaal, gaan we op pad. Gesteund door mijn moeder en Jolande gaat het avontuur beginnen. We gaan de gang op en dan linksaf. Ongeveer 25 meter verder hangen de foto's van het personeel op de afdeling en daar ga ik even kijken. Vervolgens gaan we terug richting kamer en dan kan ik weer het bed in. Ik ben uitgeput maar het voelt als een overwinning. Dit had ik een paar dagen geleden niet gedacht! Het smaakt ook naar meer, want ik wil nu ook snel naar huis. Morgen is Chantal jarig en dat was eigenlijk de dag waarop ik thuis had willen zijn. Dat lukt niet en daar ben ik wel teleurgesteld over. Het wandelingetje, hoe kort ook, is een opsteker voor ons allemaal.Als het middagbezoek weg is krijg ik eten, echt eten!!! Eerst het eten van mijn buurman, maar later toch echt iets voor mezelf. Ik heb nog nooit zo'n lekkere kipdijfilet gegeten. Bij de eerste happen word ik gewoon emotioneel, zo lekker is het. Ik eet voorzichtig en proef erg lang. Ik kauw ook veel langer dan ik normaal gesproken doe. Als je al bijna een week niets gegeten hebt is dit verrukkelijk. Ook de aardappeltjes met jus en de zomergroenten smaken goed, alhoewel het nu nog wel te veel is voor me. Ik wil mezelf niet gelijk ziek eten dus gaat een groot gedeelte retour. Normaal gesproken ben ik iemand die altijd zijn bordje helemaal leeg eet. Dat zit er nu nog niet in. De ananasvla die ik als toetje heb smaakt ook goed en met een voldaan gevoel rust ik even uit.
Dan is er alweer het avondbezoek en ik vertel hoe lekker ik gegeten heb. Jolande is blij voor me en vindt het ook een goede ontwikkeling. Nu kan het aansterken echt beginnen. We zijn positief gestemd en ik heb eigenlijk alleen nog maar een beetje de pest in over het feit dat ik morgen nog niet thuis ben. Chantal zal haar verjaardag dus gedeeltelijk hier in het ziekenhuis vieren.
's Avonds weer de gewone routine van controles en pillen. (voor mij alleen paracetamol en iets om te kunnen slapen. Die laatse wil ik eigenlijk niet gaan gebruiken. We zien wel hoe het gaat)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten