Wanneer wordt het beter?

12 Juni:


Volgens mij heb ik ondanks alles toch wel redelijk geslapen. Ik heb nog altijd last van de maagsonde die inmiddels wel een keer opnieuw is vastgeplakt op/aan mijn neus. Slikken gaat nog altijd moeilijk, er hangt nog steeds een drieging van darmbacterie in de lucht en ik heb nog steeds geen controle over de ontlasting. Na het normale ochtendritueel van controles en dergelijke komt dokter van Ooijen langs. Er is sprake van het aanbrengen van een sonde naar de dunne darm om er voor te zorgen dat ik wat voeding binnen krijg, maar dat kan dan waarschijnlijk pas op maandag. Uiteindelijk wordt dit idee niet uitgevoerd omdat ze me niet willen plagen met een extra sonde. Ik moet zelf actiever worden, beginnen met eten en meer mijn bed uit. Dat zou moeten helpen om de maag te activeren. Dat zie ik helemaal niet zitten met al die slangen, maar het is te proberen. Na het ontbijt (ik nog steeds niet) ga ik dan ook uit bed om me te wassen. De verpleegkundige zegt dat ik me maar helemaal moet uitstrekken, want ze wil zien hoe groot ik ben. Als ik me hoger en hoger opricht ziet, ze dat ik met mijn 1.91 meter wel erg groot ben. Ze moet dan ook behoorlijk opkijken. Ik maak niet echt haast met wassen, want het kost veel energie. Als ik gedaan heb wat ik zelf kan doen helpt de verpleegkundige me verder. Ik krijg weer een schoon operatiehemd aan. Die vind ik nog steeds het makkelijkste en die hoeven we ook zelf niet te wassen! Als ik klaar ben om weer in bed te gaan liggen moet ik ook nog eerst even balanceren op één been, afwisselend links en rechts. Het is goed dat ze me stevig vast hebben, want anders val ik gewoon omver. Na deze inspanning ga ik uitgeput het bed weer in. Ik probeer eerst wat uit te rusten en vervolgens denk ik dat ik er wel aan toe ben om iets te lezen. Ik pak de Defensiekrant en begin spontaan te huilen. Het doet me denken aan mijn werk en voor mijn gevoel sta ik daar nog zo verschrikkelijk ver vanaf dat het me in tranen doet uitbarsten. Ik heb hem maar weer weggelegd en heb de ogen gesloten, in een poging het even te vergeten.
's Middags komt Jolande uiteraard op bezoek en ook Herman en Mario komen me opzoeken. Ze vinden dat ik er beter uit zie dan ze verwacht hadden na de verhalen van de collega's gisteren. We kunnen ook redelijk praten met elkaar. Ik vind het prettig om weer over het werk te kunnen praten en Herman vindt dat het met mijn humor nog wel goed zit. Ik voel me ook redelijk ontspannen. Ze hebben een mooie bos bloemen bij voor Jolande en dat is heel fijn. Chantal komt later ook nog even binnen en zij trekt, net als de laatste paar dagen, af en toe wat gekke gezichten als ik mijn ogen dicht heb, of ze steekt haar tong uit naar me. Ik merk het niet, dus ze doet me geen kwaad.
Na het bezoekuur gaan we weer eten en ik doe eens gek, ik probeer een crackertje. Ik breek hem in hele kleine stukjes, kauw er heel erg lang op en slik het vervolgens voorzichtig door. Vervolgens probeer ik met een scheel oog te kijken of ik de cracker langs zie komen via de maagsonde. Ik geloof dat ik hem niet zie en dat betekent dus dat hij de juiste weg naar beneden heeft gevonden. Zou het dan nu beter worden?
's Avonds weer Jolande op bezoek en ook weer twee collega's namelijk Jan-Willem en Fred. Ook zij hebben een bos bloemen bij voor Jolande en voor mij wat leesvoer. Is het niet voor in het ziekenhuis, dan is het voor thuis! Ik ben blij met de afleiding en vertel trots dat ik een hele cracker heb opgegeten. Ik krijg het wel steeds benauwd en voel aan mezelf dat ik warm wordt. Volgens mij ligt dat nog steeds aan de maagsonde en ik vraag dan ook aan de verpleging of ze af en toe het vocht uit de sonde willen halen met een spuit. Dat doen ze gelukkig meteen en dan gaat het ook onmiddellijk beter met me. We gaan daar zo'n beetje de hele avond mee door en ook de noodzakelijke schoonmaakwerkzaamheden vinden met regelmaat plaats. Ik slaap weer slecht en van de nachtploeg komt iemand op het idee om morgen overdag maar eens te laten kijken of de maagsonde wel diep genoeg zit. Het zal toch niet waar zijn dat het daar aan ligt!!!!!!!!!!!